Την πρώτη φορά που υποβλήθηκα σε δίαιτα ήμουν 5 χρονών και έπρεπε να φτάσω 28 και να μεσολαβήσουν πολλές δίαιτες για να καταφέρω να φτάσω στη συντήρηση! Τους πρώτους δύο μήνες έχασα βάρος με γρήγορο ρυθμό και διατήρησα τον ενθουσιασμό τον τόσο απαραίτητο στη αρχή. Έτσι γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις όπου τα κιλά που πρέπει να χαθούν είναι πολλά, και το ποσοστό του λίπους είναι μεγάλο. Αυτό όμως δεν το ζούσα για πρώτη φορά. Η ουσιαστική αλλαγή, αυτή που θα με βοηθούσε αργότερα, ήρθε τον 5ο, τον 6ο μήνα, γιατί τότε άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα και όπως λέει μια φίλη όταν το μυαλό ξεκινά, το σώμα θα ακολουθήσει.
Ήταν τότε που είχα ξεκινήσει γυμναστήριο. Ανέβαινα στη ζυγαριά του γυμναστηρίου και πάντα με έδειχνε το ίδιο. Συνειδητοποίησα λοιπόν τότε πως δεν έχει σημασία πόσο ζυγίζω και πότε θα φτάσω στο ιδανικό βάρος γιατί τώρα πια απολαμβάνω αυτή τη μόνιμή ανεπαίσθητη πείνα, την προτιμώ από το γεμάτο στομάχι που δεν μου επιτρέπει να κάνω και να είμαι όσα θα ήθελα, απολαμβάνω την κούραση της γυμναστικής που δεν μοιάζει με καμία άλλη . Δεν συγκρίνεται με την κούραση της καθιστικής εργασίας, με την κούραση μετά από τις δουλείες του σπιτιού ή με την κούραση μετά το περπάτημα. Είναι τόσο έντονη δραστηριότητα, που αποβάλλει από τον οργανισμό όλα τα σκουπίδια και όταν τελειώνει μας αφήνει πιο ήρεμους και ποιο ευτυχισμένους. Ήξερα πως αν συνεχίσω να τρώω με προσοχή και να γυμνάζομαι θα αποκτήσω το δυνατό και αδύνατο σώμα που ονειρεύομαι. Ο κρυφός λόγος που βιαζόμουν να φτάσω στα κιλά μου εγώ που είχα μάθει αλλιώς, ήταν για να σταματήσει η πείνα, για να γυρίσω στα ίδια. Όταν αποφάσισα ότι έτσι θέλω να ζήσω, έπαψα να βιάζομαι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δίαιτας, μόλις ένα μήνα αφού ξεκίνησα, υιοθέτησα έναν δικό μου κανόνα και η διαιτολόγος μου το δέχτηκε. «Το γλυκό της Κυριακής». Κάθε Κυριακή αντικαθιστούσα ενδιάμεσο και απογευματινό με ένα γλυκό και αντί να περιμένω πως και πώς να χάσω τα κιλά για να ξαναρχίσω να τρώω «όσα γλυκά θέλω», μέσα στη σωστή διατροφή, στο τέλος της εβδομάδας, υπήρχε μια επιβράβευσή. Όλα όμως έχουν ένα τίμημα και γι αυτή τη μικρή απόλαυση το τίμημα ήταν η επαναφορά. Την Δευτέρα στις 11 το πρωί δεν με περίμενε μια πάστα ή ένα παγωτό, αλλά ένα φρούτο. Και αυτό ακριβώς είναι το μυστικό στη σωστή διατροφή : να έχουμε τη δύναμη να επανερχόμαστε. Μάλιστα για να είναι δυνατή η επαναφορά πρέπει τις περισσότερες μέρες και μετά τη δίαιτα το μενού μας να μην περιλαμβάνει τέτοια γεύματα για να ξεχνιόμαστε. Μην θεωρήσετε ότι η δυνατότητα της επαναφοράς υπάρχει και σε άλλες εξαρτήσεις όπως το τσιγάρο.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, να καπνίζεται ένα κάθε πρωί ή 6 την ήμερα. Το είχα κόψει για 2 μήνες και όταν ξανακάπνισα είπα να καπνίζω τουλάχιστον λίγο, 6 τσιγάρα την ημέρα, να το «απολαμβάνω». Τα κατάφερά να κρατηθώ για 4 μήνες περίπου κι ας ένιωθά ποιο πολύ από ποτέ σαν πρεζάκι που κοίταζε το ρολόι και ανυπομονούσε να πάρει τη δόση του. Χρειάστηκε μόνο μια ωραία εκδρομή, μια εκδρομή και ένα τσιγάρο παραπάνω για να έρθει η αρχή του τέλους και γι αυτή την προσπάθεια. Μετά ήθελα 7 την ημέρα και ούτω καθεξής. Ποια είναι η διαφορά με τα γλυκά και τα μακαρόνια; Το τσιγάρο μπορούμε να το κόψουμε μαχαίρι και να πάψουμε να ζούμε με την αγωνία και το ξέρουμε, γι’ αυτό απελπιζόμαστε όταν δεν το κάνουμε. Σχετικά μ’ αυτό διάβασα κάπου κάτι που συνοψίζει τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να ξαναβάλουμε τσιγάρο στο στόμα μας: μετά από αρκετό καιρό μετά τη διακοπή υπάρχει περίπτωση να έρθει μια στιγμή που θα πούμε στον εαυτό μας, «ένα τσιγαράκι το δικαιούμαι», χρησιμοποιούμε υποκοριστικό στην προσπάθεια μας να υποκριθούμε ότι στη σχέση μας με το τσιγάρο κυρίαρχοι ήμασταν εμείς. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα, και από τη στιγμή που θα καπνίσουμε εκείνο το τσιγαράκι δεν μπορούμε να πούμε με περηφάνια ότι έχουμε να καπνίσουμε ένα χρόνο, αλλά 5 λεπτά, και γινόμαστε ευάλωτοι. Όσος καιρός και να περάσει, όσα και ν’ αλλάξουμε, πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως είμαστε ένα τσιγάρο μακριά από την αποτυχία.
Με το φαγητό ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Σχεδόν ακατόρθωτο είναι να προσπαθούμε να απομονώσουμε τα παχυντικά φαγητά, γιατί τα συστατικά σε όλα τα φαγητά είναι ίδια. Υπάρχει η θεωρία ότι οι παχύσαρκοί άνθρωποι για να βρουν θεραπεία πρέπει να αποκλείσουν από τη διατροφή τους τη ζάχαρη και το σιτάρι. Όχι μόνο δεν θα ξαναφάνε ποτέ γλυκό αλλά θα κοιτάνε τις συσκευασίες μην τυχόν και περιέχουν την απαγορευμένη ουσία. Η υπερβολή όμως σπανίως οδηγεί σε καλά αποτελέσματα. Η πίτσα είναι «κομμάτι» της ζωής μας. Την προτείνουν οι φίλοι σε βραδιές σινεμά ή αγώνα, πρέπει να μάθουμε να παίρνουμε μια γεύση και μετά να επιστρέφουμε στο λαδερό στο όσπριο και στο ψητό ψάρι.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που μπήκα στη συντήρηση. Η διαιτολόγος μου είπε μάλιστα πως εκείνη η μέρα ήταν μια «ελεύθερη μέρα». Ακόμα θυμάμαι το παγωτό κρέπα που έφαγα εκείνο το βράδυ. Αρμάδα λεγόταν και ανταποκρινόταν πλήρως στην ονομασία. Πρέπει να ήταν το καλύτερο παγωτό που έχω φάει ποτέ κι ας ήταν ίδιο με όλα τα άλλα . Ήταν η επιβράβευσή της απόλυτης επιτυχίας. Έμεινα πάνω- κάτω στα κιλά μου για μισό χρόνο ακόμα, αλλά είχα αρχίσει να το χάνω σιγά σιγά. Δεν φανταζόμουν έτσι τη συντήρηση. Το πρόγραμμα αυτό παραγνώριζε το μέγεθος της εξάρτησης που δεν θα φύγει μέσα σε ένα χρόνο, για την ακρίβεια για έναν άνθρωπο σαν εμένα που έζησε μ’ αυτήν το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και ενήλικης ζωής του, δεν θα φύγει ποτέ, καθώς και την προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλω ακόμα και τότε για να διατηρήσω τον έλεγχο.
Το πρόγραμμα της ήπιας συντήρησης λοιπόν είχε πολλά «καλούδια», περισσότερα απ όσα έπρεπε να έχει για να μπορώ να συνεχίσω να ελέγχω τι τρώω. Έδινε ένα κρουασάν σοκολάτα κάθε 15 ημέρες- πως μπορούσα να το ελέγξω αυτό, θα άρχιζα να σημειώνω πότε τρώω κρουασάν;- και μια φορά την εβδομάδα τυρόπιτά για πρωινό, αυτό πάλι; Άρχισα λοιπόν να ορίζω μέρες, μία για την τυρόπιτα, δύο για γλυκό, και το κρουασάν, ε , δε βαριέσαι, κι αυτό μια φορά την εβδομάδα. Σπαγγέτι, κρέπες, δημητριακά σοκολάτα (πόσο λάθος είναι αυτό, να βάζουμε τη σοκολάτα στην καθημερινότητα μας), σε μετρημένες ποσότητες βέβαια αλλά μέσα σ’ όλα αυτά οι θερμίδες είναι το μικρότερο πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι η τόσο συχνή κατανάλωση ξυπνούσε τη λαχτάρα μου, ήθελα και η επόμενη μέρα να ξεκινήσει με τυρόπιτα και όχι με δημητριακά με γάλα.
Πως είχα φανταστεί τη συντήρηση; Με μεγαλύτερες ποσότητες απλά. Ένα απλό πρόγραμμα Δευτέρα- Κυριακή- όχι για να το ακολουθώ πιστά , αυτό δεν συνέβαινε ούτε μέσα στη δίαιτα, από ένα σημείο και ύστερα είχα μάθει να υπολογίζω την ποσότητα με το μάτι και όσο για τα μενού αλλά θα τα έκανα δύο μέρες συνεχόμενα και άλλα καθόλου- που θα μου έδινε μια σχετική ποικιλία, σωστούς συνδυασμούς και όλο και μεγαλύτερες ποσότητες μέχρι να φτάσω στο σημείο να συντηρούμαι στα κιλά μου. Οι επιλογές βραδινού με μπέρδεψαν. Δηλαδή τώρα θα μπορούσα κάθε βράδυ να τρώω καλαμάκι με πίτα; Κατέληξα στην μονοτονία. Η δική μου ευθύνη είναι επίσης πολύ μεγάλη γιατί δεν της είπα τίποτα απ όλα αυτά . Το πιστεύω, ότι την διαιτολόγο πρέπει να την βοηθήσουμε και εμείς αν θέλουμε να κάνει καλά τη δουλειά της γιατί οι ανάγκες του καθενός από μας διαφέρουν τόσο όσο και ο τρόπος σκέψης μας.
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά η ζυγαριά έδειχνε 2 κιλά παραπάνω, εμείς μέναμε στη μαμά μου ποια, ένα σπίτι του οποίου τα ντουλάπια είχαν πάντα γλυκά και στο οποίο δεν μαγείρευα εγώ, και… μένω έγκυος, Χριστούγεννα παρακαλώ, στη γιορτή των γλυκών! Τα νέα ήταν χαρμόσυνα το θέλαμε, το περιμέναμε όλοι, και ξαφνικά βρέθηκα στο επίκεντρο της προσοχής με το τέλειο άλλοθι και μια όρεξη που αν προσθέσουμε και τη διακοπή του τσιγάρου όλο και μεγάλωνε. Πήρα 20 κιλά, ακριβώς όσα είχα χάσει και βγαίνοντας από το μαιευτήριο είχα απαλλαγεί μόνο από τα 5.
Πριν επικεντρώσω και πάλι στο θέμα και για να μην παρεξηγηθώ, όλα αυτά τα συναισθήματα δυσαρέσκειας που θα εκφράσω στη συνέχεια αφορούν την σχέση μου με το σώμα μου. Θέλω να πω και εγώ όπως τόσες πριν και μετά από μένα πως η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο για μια γυναίκα. Πως η αγάπη που νιώθεις σε ξεπερνάει. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχουν τόσο δυνατά συναισθήματα, ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μας ούτε που αρχίζει να τα περιγράφει. Το πλάσμα αυτό είναι που με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερη και είναι ο λόγος που τα κατάφερα τελικά.
Ήταν τότε που είχα ξεκινήσει γυμναστήριο. Ανέβαινα στη ζυγαριά του γυμναστηρίου και πάντα με έδειχνε το ίδιο. Συνειδητοποίησα λοιπόν τότε πως δεν έχει σημασία πόσο ζυγίζω και πότε θα φτάσω στο ιδανικό βάρος γιατί τώρα πια απολαμβάνω αυτή τη μόνιμή ανεπαίσθητη πείνα, την προτιμώ από το γεμάτο στομάχι που δεν μου επιτρέπει να κάνω και να είμαι όσα θα ήθελα, απολαμβάνω την κούραση της γυμναστικής που δεν μοιάζει με καμία άλλη . Δεν συγκρίνεται με την κούραση της καθιστικής εργασίας, με την κούραση μετά από τις δουλείες του σπιτιού ή με την κούραση μετά το περπάτημα. Είναι τόσο έντονη δραστηριότητα, που αποβάλλει από τον οργανισμό όλα τα σκουπίδια και όταν τελειώνει μας αφήνει πιο ήρεμους και ποιο ευτυχισμένους. Ήξερα πως αν συνεχίσω να τρώω με προσοχή και να γυμνάζομαι θα αποκτήσω το δυνατό και αδύνατο σώμα που ονειρεύομαι. Ο κρυφός λόγος που βιαζόμουν να φτάσω στα κιλά μου εγώ που είχα μάθει αλλιώς, ήταν για να σταματήσει η πείνα, για να γυρίσω στα ίδια. Όταν αποφάσισα ότι έτσι θέλω να ζήσω, έπαψα να βιάζομαι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δίαιτας, μόλις ένα μήνα αφού ξεκίνησα, υιοθέτησα έναν δικό μου κανόνα και η διαιτολόγος μου το δέχτηκε. «Το γλυκό της Κυριακής». Κάθε Κυριακή αντικαθιστούσα ενδιάμεσο και απογευματινό με ένα γλυκό και αντί να περιμένω πως και πώς να χάσω τα κιλά για να ξαναρχίσω να τρώω «όσα γλυκά θέλω», μέσα στη σωστή διατροφή, στο τέλος της εβδομάδας, υπήρχε μια επιβράβευσή. Όλα όμως έχουν ένα τίμημα και γι αυτή τη μικρή απόλαυση το τίμημα ήταν η επαναφορά. Την Δευτέρα στις 11 το πρωί δεν με περίμενε μια πάστα ή ένα παγωτό, αλλά ένα φρούτο. Και αυτό ακριβώς είναι το μυστικό στη σωστή διατροφή : να έχουμε τη δύναμη να επανερχόμαστε. Μάλιστα για να είναι δυνατή η επαναφορά πρέπει τις περισσότερες μέρες και μετά τη δίαιτα το μενού μας να μην περιλαμβάνει τέτοια γεύματα για να ξεχνιόμαστε. Μην θεωρήσετε ότι η δυνατότητα της επαναφοράς υπάρχει και σε άλλες εξαρτήσεις όπως το τσιγάρο.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, να καπνίζεται ένα κάθε πρωί ή 6 την ήμερα. Το είχα κόψει για 2 μήνες και όταν ξανακάπνισα είπα να καπνίζω τουλάχιστον λίγο, 6 τσιγάρα την ημέρα, να το «απολαμβάνω». Τα κατάφερά να κρατηθώ για 4 μήνες περίπου κι ας ένιωθά ποιο πολύ από ποτέ σαν πρεζάκι που κοίταζε το ρολόι και ανυπομονούσε να πάρει τη δόση του. Χρειάστηκε μόνο μια ωραία εκδρομή, μια εκδρομή και ένα τσιγάρο παραπάνω για να έρθει η αρχή του τέλους και γι αυτή την προσπάθεια. Μετά ήθελα 7 την ημέρα και ούτω καθεξής. Ποια είναι η διαφορά με τα γλυκά και τα μακαρόνια; Το τσιγάρο μπορούμε να το κόψουμε μαχαίρι και να πάψουμε να ζούμε με την αγωνία και το ξέρουμε, γι’ αυτό απελπιζόμαστε όταν δεν το κάνουμε. Σχετικά μ’ αυτό διάβασα κάπου κάτι που συνοψίζει τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να ξαναβάλουμε τσιγάρο στο στόμα μας: μετά από αρκετό καιρό μετά τη διακοπή υπάρχει περίπτωση να έρθει μια στιγμή που θα πούμε στον εαυτό μας, «ένα τσιγαράκι το δικαιούμαι», χρησιμοποιούμε υποκοριστικό στην προσπάθεια μας να υποκριθούμε ότι στη σχέση μας με το τσιγάρο κυρίαρχοι ήμασταν εμείς. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα, και από τη στιγμή που θα καπνίσουμε εκείνο το τσιγαράκι δεν μπορούμε να πούμε με περηφάνια ότι έχουμε να καπνίσουμε ένα χρόνο, αλλά 5 λεπτά, και γινόμαστε ευάλωτοι. Όσος καιρός και να περάσει, όσα και ν’ αλλάξουμε, πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως είμαστε ένα τσιγάρο μακριά από την αποτυχία.
Με το φαγητό ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Σχεδόν ακατόρθωτο είναι να προσπαθούμε να απομονώσουμε τα παχυντικά φαγητά, γιατί τα συστατικά σε όλα τα φαγητά είναι ίδια. Υπάρχει η θεωρία ότι οι παχύσαρκοί άνθρωποι για να βρουν θεραπεία πρέπει να αποκλείσουν από τη διατροφή τους τη ζάχαρη και το σιτάρι. Όχι μόνο δεν θα ξαναφάνε ποτέ γλυκό αλλά θα κοιτάνε τις συσκευασίες μην τυχόν και περιέχουν την απαγορευμένη ουσία. Η υπερβολή όμως σπανίως οδηγεί σε καλά αποτελέσματα. Η πίτσα είναι «κομμάτι» της ζωής μας. Την προτείνουν οι φίλοι σε βραδιές σινεμά ή αγώνα, πρέπει να μάθουμε να παίρνουμε μια γεύση και μετά να επιστρέφουμε στο λαδερό στο όσπριο και στο ψητό ψάρι.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που μπήκα στη συντήρηση. Η διαιτολόγος μου είπε μάλιστα πως εκείνη η μέρα ήταν μια «ελεύθερη μέρα». Ακόμα θυμάμαι το παγωτό κρέπα που έφαγα εκείνο το βράδυ. Αρμάδα λεγόταν και ανταποκρινόταν πλήρως στην ονομασία. Πρέπει να ήταν το καλύτερο παγωτό που έχω φάει ποτέ κι ας ήταν ίδιο με όλα τα άλλα . Ήταν η επιβράβευσή της απόλυτης επιτυχίας. Έμεινα πάνω- κάτω στα κιλά μου για μισό χρόνο ακόμα, αλλά είχα αρχίσει να το χάνω σιγά σιγά. Δεν φανταζόμουν έτσι τη συντήρηση. Το πρόγραμμα αυτό παραγνώριζε το μέγεθος της εξάρτησης που δεν θα φύγει μέσα σε ένα χρόνο, για την ακρίβεια για έναν άνθρωπο σαν εμένα που έζησε μ’ αυτήν το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και ενήλικης ζωής του, δεν θα φύγει ποτέ, καθώς και την προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλω ακόμα και τότε για να διατηρήσω τον έλεγχο.
Το πρόγραμμα της ήπιας συντήρησης λοιπόν είχε πολλά «καλούδια», περισσότερα απ όσα έπρεπε να έχει για να μπορώ να συνεχίσω να ελέγχω τι τρώω. Έδινε ένα κρουασάν σοκολάτα κάθε 15 ημέρες- πως μπορούσα να το ελέγξω αυτό, θα άρχιζα να σημειώνω πότε τρώω κρουασάν;- και μια φορά την εβδομάδα τυρόπιτά για πρωινό, αυτό πάλι; Άρχισα λοιπόν να ορίζω μέρες, μία για την τυρόπιτα, δύο για γλυκό, και το κρουασάν, ε , δε βαριέσαι, κι αυτό μια φορά την εβδομάδα. Σπαγγέτι, κρέπες, δημητριακά σοκολάτα (πόσο λάθος είναι αυτό, να βάζουμε τη σοκολάτα στην καθημερινότητα μας), σε μετρημένες ποσότητες βέβαια αλλά μέσα σ’ όλα αυτά οι θερμίδες είναι το μικρότερο πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι η τόσο συχνή κατανάλωση ξυπνούσε τη λαχτάρα μου, ήθελα και η επόμενη μέρα να ξεκινήσει με τυρόπιτα και όχι με δημητριακά με γάλα.
Πως είχα φανταστεί τη συντήρηση; Με μεγαλύτερες ποσότητες απλά. Ένα απλό πρόγραμμα Δευτέρα- Κυριακή- όχι για να το ακολουθώ πιστά , αυτό δεν συνέβαινε ούτε μέσα στη δίαιτα, από ένα σημείο και ύστερα είχα μάθει να υπολογίζω την ποσότητα με το μάτι και όσο για τα μενού αλλά θα τα έκανα δύο μέρες συνεχόμενα και άλλα καθόλου- που θα μου έδινε μια σχετική ποικιλία, σωστούς συνδυασμούς και όλο και μεγαλύτερες ποσότητες μέχρι να φτάσω στο σημείο να συντηρούμαι στα κιλά μου. Οι επιλογές βραδινού με μπέρδεψαν. Δηλαδή τώρα θα μπορούσα κάθε βράδυ να τρώω καλαμάκι με πίτα; Κατέληξα στην μονοτονία. Η δική μου ευθύνη είναι επίσης πολύ μεγάλη γιατί δεν της είπα τίποτα απ όλα αυτά . Το πιστεύω, ότι την διαιτολόγο πρέπει να την βοηθήσουμε και εμείς αν θέλουμε να κάνει καλά τη δουλειά της γιατί οι ανάγκες του καθενός από μας διαφέρουν τόσο όσο και ο τρόπος σκέψης μας.
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά η ζυγαριά έδειχνε 2 κιλά παραπάνω, εμείς μέναμε στη μαμά μου ποια, ένα σπίτι του οποίου τα ντουλάπια είχαν πάντα γλυκά και στο οποίο δεν μαγείρευα εγώ, και… μένω έγκυος, Χριστούγεννα παρακαλώ, στη γιορτή των γλυκών! Τα νέα ήταν χαρμόσυνα το θέλαμε, το περιμέναμε όλοι, και ξαφνικά βρέθηκα στο επίκεντρο της προσοχής με το τέλειο άλλοθι και μια όρεξη που αν προσθέσουμε και τη διακοπή του τσιγάρου όλο και μεγάλωνε. Πήρα 20 κιλά, ακριβώς όσα είχα χάσει και βγαίνοντας από το μαιευτήριο είχα απαλλαγεί μόνο από τα 5.
Πριν επικεντρώσω και πάλι στο θέμα και για να μην παρεξηγηθώ, όλα αυτά τα συναισθήματα δυσαρέσκειας που θα εκφράσω στη συνέχεια αφορούν την σχέση μου με το σώμα μου. Θέλω να πω και εγώ όπως τόσες πριν και μετά από μένα πως η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο για μια γυναίκα. Πως η αγάπη που νιώθεις σε ξεπερνάει. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχουν τόσο δυνατά συναισθήματα, ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μας ούτε που αρχίζει να τα περιγράφει. Το πλάσμα αυτό είναι που με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερη και είναι ο λόγος που τα κατάφερα τελικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου