Ήμουν σε ακόμα χειρότερη θέση απ’ όταν ξεκίνησα στη διαιτολόγο και αυτό γιατί δεν μπορούσα πια ούτε να καταχραστώ το τσιγάρο για να αντέξω την πείνα, ούτε και να το κόψω και να νιώσω το βάρος να συσσωρεύεται. Αποτυχημένες προσπάθειες, απελπισία που μεγάλωνε και η υπερβολή να κερδίζει έδαφος μέσα μου. « Θα κόψω για πάντα τα γλυκά και τα λιπαρά φαγητά, τον καφέ, το αλκοόλ». Προετοιμαζόμουν μια βδομάδα, άντεχα δυο μέρες.
Και τώρα θα σας μιλήσω για μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια. Καλοκαίρι 2011, η Θάλεια μου θα έκλεινε τον 1ο χρόνο και εγώ θα μπορούσα να είχα χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης αλλά δεν είχα χάσει γραμμάριο. Τον φόβο μου όμως ότι θα βαρύνω ακόμα περισσότερο και δεν θα υπάρξει επιστροφή, ήμουν ήδη 32 χρονών, ξεπερνούσε ο φόβος της αρρώστιας την οποία δεν θέλουμε ούτε να ονοματίσουμε, της καρδιοπάθειας και όσών ασθενειών συνδέονται με το κάπνισμα. Όταν έγινα μητέρα συνειδητοποίησα ότι όσα χρόνια έχω ζήσει πρέπει να ζήσω τουλάχιστον άλλα τόσα υγιής, για να υποστηρίξω το παιδί μου στο ταξίδι του. Δεν ξέρω πόσο παράλογοι ήταν οι φόβοι μου, μπορεί παρόλο που κάπνιζα από τα 15 μου να είχα μπροστά μου άλλα 30 χρόνια να ζήσω ως υγιής καπνίστρια , ξέρω όμως ότι ένιωθα πόνους στο στήθος, που τώρα δεν νιώθω, ξέρω ότι πονούσε ο λαιμός μου και έτσουζε η γλώσσα μου και τώρα δεν συμβαίνει, ανέβαινα με δυσκολία τις σκάλες για τον πρώτο όροφο, τώρα κάνω 40 λεπτά δυναμικής γυμναστικής και μετά μπορώ και να ρίξω ένα περπάτημα μιας ώρας αν το θελήσω, ακόμα και ένα θέμα που είχα με τα γυναικολογικά μου δεν το έχω πια.
Το σχέδιο ήταν το εξής: κόβω το κάπνισμα με nicorrette επιθέματα και κόβω ταυτόχρονα αλκοόλ, αναψυκτικά και καφέ, θα πίνω μόνο ντεκαφεινέ. Επιπλέον θα τρώω απεριόριστα και θα μασουλάω πασατέμπο και ηλιόσπορο ακατάπαυστα για ένα μήνα. Μετά θα αρχίσω και δίαιτα. Πέρασε ο πρώτος μήνας. Έπαιρνα παντού μαζί μου ξηροκάρπια, ακόμα και στην παραλία, ήμουν δυστυχής και εκνευρισμένη μονίμως και πάχαινα Ιούλιο και Αύγουστο μήνα. Δεν υπάρχει χειρότερο, να παχαίνεις μέσα στο καλοκαίρι. Τέλος Αυγούστου κάπνισα ένα «τσιγαράκι»….
Φυσικά ξανάρχισα δίαιτα, άρχισα και γυμναστική και μαζί ξανάρχισα να πίνω σαν άνθρωπος τα ποτά μου, ο ντεκαφεινέ έγινε «καφεινέ» και «απολάμβανα» 6 τσιγάρα την ημέρα. Τι δεν ξανάκανα από τότε ; μάλιστα στην αρχή από αδιαφορία και μετά από συνήθεια. Δεν ξαναήπια κόκα κόλα λάιτ και αναψυκτικά γενικότερα... Για να συνειδητοποιήσετε πόσο σημαντική είναι η αποφυγή αυτού του είδους των προιόντων διαβάστε αυτό το άρθρο
Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν έφηβη με ένα κουτάκι κόκα κόλα λάιτ ( την είχα μάθει από παιδί με τις δίαιτες) στο ένα χέρι και με ένα τσιγάρο στο άλλο. Στο σπίτι μπορεί να κατεβάζαμε και 2 λίτρα την ημέρα οικογενειακώς. Όταν όμως την έκοψα δεν με κρατούσε ξύπνια τα βράδια η έλλειψη της, ήταν το τελευταίο που σκεφτόμουν, το πρώτο ήταν το τσιγάρο. ΄Όταν το ξανάρχισα ο ελληνικός καφές κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες μου για καφεΐνη . Θα μου πείτε εντάξει και τι έγινε. Έτσι έλεγα κι εγώ και όταν χάλασα τη δίαιτα για πολλοστή φορά και βρέθηκε μπροστά μου σκέφτηκα γιατί όχι, ευτυχώς δεν ήπια.
Είχαν περάσει και έξι μήνες χωρίς αναψυκτικά όταν άρχισα να παρατηρώ μια ανεπαίσθητη αλλαγή στις διατροφικές μου συνήθειες και στα κιλά μου. Διατηρούσα το βάρος μου χωρίς καμία προσπάθεια και έπαιζα και με 2- 3 κιλά πιο κάτω. Είχα να χάσω περίπου 12 κιλά ακόμα. Τα βουλημικά επεισόδια μειώθηκαν σημαντικά και χόρταινα πιο εύκολα.
Σταματήστε τα. Τι έχετε να χάσετε, την δροσιά τους; Σας την δίνουν οι χυμοί, οι καφέδες, το παγωμένο νερό. Την καφεΐνη της κόκα κόλας; Σας την δίνουν οι καφέδες το τσάι. Όσο για την γρήγορή χώνεψη μεγάλης ποσότητας τροφής, αν έχετε αρκετά παραπανίσια κιλά μάλλον περισσότερο κακό σας κάνει. Θα μου πείτε, θα καθίσω να υποφέρω πόση ώρα; Είναι κάτι που πρέπει να υποστείτε, όχι για να τιμωρήσετε τον εαυτό σας, αλλά για να συνειδητοποιήσετε ότι είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που δεν θέλετε στη ζωή σας.
Έχουμε μάθει να εστιάζουμε στη λάθος πλευρά του προβλήματος, στον καθρέφτη μας, στο πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Όλα αυτά έρχονται μετά. Εκείνη τη στιγμή που δεν ακούμε το σήμα που στέλνει το σώμα μας ότι χορτάσαμε , εκείνη τη στιγμή υποφέρουμε ήδη, πριν δούμε τα αποτελέσματα στη ζυγαριά μας. Αν μάλιστα κρυβόμαστε για να φάμε και έχουμε έμμονες ιδέες για το φαγητό, τότε κάνουμε κακό στην ψυχή μας και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.
Ταυτόχρονα με την αλλαγή στο σώμα ήρθε και η αλλαγή στην ψυχολογία μου. Στο ότι στο σπίτι μου εδώ και δύο χρόνια τα γλυκά, οι σφολιάτες και τα συναφή ήταν πια φιλοξενούμενοι, ήρθε να προστεθεί το ότι εγώ που έπινα την κόκα κόλα λάιτ σαν το νεράκι δεν την είχα βάλει στο στόμα μου πόσους μήνες. Είχα δοκιμάσει και το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Το αγοράσαμε τα Χριστούγεννα, και ενώ ξεγελάστηκα στην πρώτη προσπάθεια και πίστεψα ότι θα το χρησιμοποιήσω για να το ελαττώσω, ( πράγμα που δεν συμβαίνει, απλά το βάζεις στην άκρη λίγο μετά το πρώτο «τσιγαράκι») ήξερα πως είχα το μεγαλύτερο όπλο στην καταπολέμηση αυτής της εξάρτησης. Ένιωσα τότε ίσως πρώτη φορά την ελπίδα για επιτυχία να κερδίζει έδαφος έναντι της αποτυχίας. Σκέφτηκα πως ίσως- ίσως να καταφέρω να κάνω και την γυμναστική τρόπο ζωής, και τότε πραγματικά θα έχω κερδίσει τη μάχη. Ίσως να είμαι ικανή για αλλαγή.
Σκέφτηκα ακόμα πως όταν θα αρχίσουν οι επιτυχίες είναι δύο οι προκλήσεις που θ’ αντιμετωπίσω. Η πρώτη έρχεται από το πόσο έχει εδραιωθεί μέσα μου αυτή η πραγματικότητα, και θα είναι η δυσκολία στο να αποδεχτώ τη νέα μου εικόνα ,μπορεί να πω μέσα μου « δεν είμαι εγώ αυτή η αδύνατη και γυμνασμένη γυναίκα που δεν καπνίζει», και να γυρίσω πίσω. Η δεύτερη από το πόσο δύσκολο είναι να ζεις μέσα σε οποιαδήποτε μεγάλη εξάρτηση και απ’ τον κόπο που χρειάζεται για να ξεφύγεις, και θα είναι η λανθασμένη εντύπωση πως τώρα που τα κατάφερα πρέπει όλα να πάνε καλά , είναι η ανταμοιβή μου. Δεν συμβαίνει, ή ζωή είναι αυτό που είναι, αν δεν υπήρχαν οι λύπες δεν θα ξεχωρίζαμε τις χαρές κι εγώ θα πρέπει να βρω άλλο καταφύγιο για τις δύσκολες στιγμές. Θα έχω όμως στη ζωή μου ένα πρόβλημα λιγότερο για πάντα, θα έχω επιτέλους το χρόνο να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Και τώρα θα σας μιλήσω για μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια. Καλοκαίρι 2011, η Θάλεια μου θα έκλεινε τον 1ο χρόνο και εγώ θα μπορούσα να είχα χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης αλλά δεν είχα χάσει γραμμάριο. Τον φόβο μου όμως ότι θα βαρύνω ακόμα περισσότερο και δεν θα υπάρξει επιστροφή, ήμουν ήδη 32 χρονών, ξεπερνούσε ο φόβος της αρρώστιας την οποία δεν θέλουμε ούτε να ονοματίσουμε, της καρδιοπάθειας και όσών ασθενειών συνδέονται με το κάπνισμα. Όταν έγινα μητέρα συνειδητοποίησα ότι όσα χρόνια έχω ζήσει πρέπει να ζήσω τουλάχιστον άλλα τόσα υγιής, για να υποστηρίξω το παιδί μου στο ταξίδι του. Δεν ξέρω πόσο παράλογοι ήταν οι φόβοι μου, μπορεί παρόλο που κάπνιζα από τα 15 μου να είχα μπροστά μου άλλα 30 χρόνια να ζήσω ως υγιής καπνίστρια , ξέρω όμως ότι ένιωθα πόνους στο στήθος, που τώρα δεν νιώθω, ξέρω ότι πονούσε ο λαιμός μου και έτσουζε η γλώσσα μου και τώρα δεν συμβαίνει, ανέβαινα με δυσκολία τις σκάλες για τον πρώτο όροφο, τώρα κάνω 40 λεπτά δυναμικής γυμναστικής και μετά μπορώ και να ρίξω ένα περπάτημα μιας ώρας αν το θελήσω, ακόμα και ένα θέμα που είχα με τα γυναικολογικά μου δεν το έχω πια.
Το σχέδιο ήταν το εξής: κόβω το κάπνισμα με nicorrette επιθέματα και κόβω ταυτόχρονα αλκοόλ, αναψυκτικά και καφέ, θα πίνω μόνο ντεκαφεινέ. Επιπλέον θα τρώω απεριόριστα και θα μασουλάω πασατέμπο και ηλιόσπορο ακατάπαυστα για ένα μήνα. Μετά θα αρχίσω και δίαιτα. Πέρασε ο πρώτος μήνας. Έπαιρνα παντού μαζί μου ξηροκάρπια, ακόμα και στην παραλία, ήμουν δυστυχής και εκνευρισμένη μονίμως και πάχαινα Ιούλιο και Αύγουστο μήνα. Δεν υπάρχει χειρότερο, να παχαίνεις μέσα στο καλοκαίρι. Τέλος Αυγούστου κάπνισα ένα «τσιγαράκι»….
Φυσικά ξανάρχισα δίαιτα, άρχισα και γυμναστική και μαζί ξανάρχισα να πίνω σαν άνθρωπος τα ποτά μου, ο ντεκαφεινέ έγινε «καφεινέ» και «απολάμβανα» 6 τσιγάρα την ημέρα. Τι δεν ξανάκανα από τότε ; μάλιστα στην αρχή από αδιαφορία και μετά από συνήθεια. Δεν ξαναήπια κόκα κόλα λάιτ και αναψυκτικά γενικότερα... Για να συνειδητοποιήσετε πόσο σημαντική είναι η αποφυγή αυτού του είδους των προιόντων διαβάστε αυτό το άρθρο
Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν έφηβη με ένα κουτάκι κόκα κόλα λάιτ ( την είχα μάθει από παιδί με τις δίαιτες) στο ένα χέρι και με ένα τσιγάρο στο άλλο. Στο σπίτι μπορεί να κατεβάζαμε και 2 λίτρα την ημέρα οικογενειακώς. Όταν όμως την έκοψα δεν με κρατούσε ξύπνια τα βράδια η έλλειψη της, ήταν το τελευταίο που σκεφτόμουν, το πρώτο ήταν το τσιγάρο. ΄Όταν το ξανάρχισα ο ελληνικός καφές κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες μου για καφεΐνη . Θα μου πείτε εντάξει και τι έγινε. Έτσι έλεγα κι εγώ και όταν χάλασα τη δίαιτα για πολλοστή φορά και βρέθηκε μπροστά μου σκέφτηκα γιατί όχι, ευτυχώς δεν ήπια.
Είχαν περάσει και έξι μήνες χωρίς αναψυκτικά όταν άρχισα να παρατηρώ μια ανεπαίσθητη αλλαγή στις διατροφικές μου συνήθειες και στα κιλά μου. Διατηρούσα το βάρος μου χωρίς καμία προσπάθεια και έπαιζα και με 2- 3 κιλά πιο κάτω. Είχα να χάσω περίπου 12 κιλά ακόμα. Τα βουλημικά επεισόδια μειώθηκαν σημαντικά και χόρταινα πιο εύκολα.
Σταματήστε τα. Τι έχετε να χάσετε, την δροσιά τους; Σας την δίνουν οι χυμοί, οι καφέδες, το παγωμένο νερό. Την καφεΐνη της κόκα κόλας; Σας την δίνουν οι καφέδες το τσάι. Όσο για την γρήγορή χώνεψη μεγάλης ποσότητας τροφής, αν έχετε αρκετά παραπανίσια κιλά μάλλον περισσότερο κακό σας κάνει. Θα μου πείτε, θα καθίσω να υποφέρω πόση ώρα; Είναι κάτι που πρέπει να υποστείτε, όχι για να τιμωρήσετε τον εαυτό σας, αλλά για να συνειδητοποιήσετε ότι είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που δεν θέλετε στη ζωή σας.
Έχουμε μάθει να εστιάζουμε στη λάθος πλευρά του προβλήματος, στον καθρέφτη μας, στο πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Όλα αυτά έρχονται μετά. Εκείνη τη στιγμή που δεν ακούμε το σήμα που στέλνει το σώμα μας ότι χορτάσαμε , εκείνη τη στιγμή υποφέρουμε ήδη, πριν δούμε τα αποτελέσματα στη ζυγαριά μας. Αν μάλιστα κρυβόμαστε για να φάμε και έχουμε έμμονες ιδέες για το φαγητό, τότε κάνουμε κακό στην ψυχή μας και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.
Ταυτόχρονα με την αλλαγή στο σώμα ήρθε και η αλλαγή στην ψυχολογία μου. Στο ότι στο σπίτι μου εδώ και δύο χρόνια τα γλυκά, οι σφολιάτες και τα συναφή ήταν πια φιλοξενούμενοι, ήρθε να προστεθεί το ότι εγώ που έπινα την κόκα κόλα λάιτ σαν το νεράκι δεν την είχα βάλει στο στόμα μου πόσους μήνες. Είχα δοκιμάσει και το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Το αγοράσαμε τα Χριστούγεννα, και ενώ ξεγελάστηκα στην πρώτη προσπάθεια και πίστεψα ότι θα το χρησιμοποιήσω για να το ελαττώσω, ( πράγμα που δεν συμβαίνει, απλά το βάζεις στην άκρη λίγο μετά το πρώτο «τσιγαράκι») ήξερα πως είχα το μεγαλύτερο όπλο στην καταπολέμηση αυτής της εξάρτησης. Ένιωσα τότε ίσως πρώτη φορά την ελπίδα για επιτυχία να κερδίζει έδαφος έναντι της αποτυχίας. Σκέφτηκα πως ίσως- ίσως να καταφέρω να κάνω και την γυμναστική τρόπο ζωής, και τότε πραγματικά θα έχω κερδίσει τη μάχη. Ίσως να είμαι ικανή για αλλαγή.
Σκέφτηκα ακόμα πως όταν θα αρχίσουν οι επιτυχίες είναι δύο οι προκλήσεις που θ’ αντιμετωπίσω. Η πρώτη έρχεται από το πόσο έχει εδραιωθεί μέσα μου αυτή η πραγματικότητα, και θα είναι η δυσκολία στο να αποδεχτώ τη νέα μου εικόνα ,μπορεί να πω μέσα μου « δεν είμαι εγώ αυτή η αδύνατη και γυμνασμένη γυναίκα που δεν καπνίζει», και να γυρίσω πίσω. Η δεύτερη από το πόσο δύσκολο είναι να ζεις μέσα σε οποιαδήποτε μεγάλη εξάρτηση και απ’ τον κόπο που χρειάζεται για να ξεφύγεις, και θα είναι η λανθασμένη εντύπωση πως τώρα που τα κατάφερα πρέπει όλα να πάνε καλά , είναι η ανταμοιβή μου. Δεν συμβαίνει, ή ζωή είναι αυτό που είναι, αν δεν υπήρχαν οι λύπες δεν θα ξεχωρίζαμε τις χαρές κι εγώ θα πρέπει να βρω άλλο καταφύγιο για τις δύσκολες στιγμές. Θα έχω όμως στη ζωή μου ένα πρόβλημα λιγότερο για πάντα, θα έχω επιτέλους το χρόνο να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου